Εισαγωγή
Η εργασία που ακολουθεί μιλάει για δυο δασκάλους, σε μια ξεμοναχιασμένη και φτωχή περιοχή της Ισπανίας, τις Ούρδες, της επαρχίας Κάθερες, αρχές του 1930. Οι δυο τους εκεί πέρα έκαναν πράξη τις τεχνικές Φρενέ, στα μικρά τους σχολεία, σε δυο φτωχά χωριά. Χωρίς καμιά επαφή ή στήριξη από τον καταλανικοαραγονέζικο πυρήνα και την πρωτοπορία του κινήματος Φρενέ, που τότε γινόταν γνωστό στην Ισπανία, στα βόρεια της χώρας κυρίως. Μόνοι, μαζί με τα ξυπόλυτα και υποσιτισμένα παιδιά τους, έγραψαν, ζωγράφισαν και εκτύπωσαν δυο πολύ ενδιαφέροντα σχολικά περιοδικά, που τους άφησαν όλους κατάπληκτους. Ήταν μόνο μερικά τεύχη, που βγήκαν τα τρία μόλις χρόνια που υπηρέτησαν οι δυο δάσκαλοι εκεί.
Το βιβλιαράκι ετούτο είναι μια συλλογή από τρία άρθρα, τρεις ακαδημαϊκές εργασίες, που αναφέρονται στους δασκάλους αυτούς, δημοσιευμένα τα δύο πρώτα είναι το 2006, και το τρίτο, το 2005.
Αφορμή και κίνητρο για το βιβλιαράκι ήταν το μεγάλο ενδιαφέρον που εκδήλωνε σε κάθε ευκαιρία για το συγκεκριμένο θέμα ο φίλος δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, ενδιαφέρον που το συμμερίζονταν βέβαια και οι άλλοι εκπαιδευτικοί του Σκασιαρχείου. Επομένως, προσφέρεται στο Δίκτυο Συνεργατικών Σχολείων με την Παιδαγωγική Φρενέ στην Ελλάδα και την Παιδαγωγική ομάδα «Σκασιαρχείο».
Αθήνα, Δεκέμβριος 2020
Αρετή Πότσιου
[1] Ο τίτλος είναι από μια φράση στο υπόμνημα του Χοσέ Μπάργας, στο τρίτο άρθρο της συλλογής.
