Το μπαλέτο είναι σήμερα μία από τις σπουδαίες σκηνικές τέχνες.
Το κλασικό μπαλέτο θεωρείται ως το πιο δομημένο από τα είδη μπαλέτου, και έχει ως βάση τις παραδοσιακές χορευτικές τεχνικές.
Η λέξη μπαλέτο (ballet στη διεθνή ορολογία) προέρχεται από την ιταλική λέξη balletto, υποκοριστικό της λέξης ballo (ρήμα ballare), που σημαίνει χορός.
Πρωτοεμφανίζεται στην Ιταλία, την Αναγέννηση, στα τέλη του 15ου αιώνα, στις αυλές και στις γιορτές της ιταλικής αριστοκρατίας. Διαδόθηκε γρήγορα στη Γαλλία και την υπόλοιπη Ευρώπη, κι αργότερα σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η πρώτη μεγάλη διάδοση, κωδικοποίηση και εξέλιξη του μπαλέτου συντελέστηκε στη Γαλλία, γι’ αυτό και η ορολογία του χορού αποτελείται κυρίως από γαλλικές λέξεις.
Καθώς εξαπλώθηκε στον κόσμο, διαμορφώθηκαν οι διάφορες σχολές: η Γαλλική, η Ρωσική, η Αγγλική, η Δανέζικη, η Κουβανέζικη, η Αμερικάνικη, η Αυστραλέζικη.
Η εξέλιξη του κλασικού μπαλέτου περιλαμβάνει το εξπρεσιονιστικό, το νεοκλασικό, το μεταστρουκτουραλιστικό μπαλέτο, τον μοντέρνο χορό και το σύγχρονο μπαλέτο.
Ως είδος δραματικό (θεατρικό), το μπαλέτο συνοδεύεται από μουσική, κατά κύριο λόγο από το ρεπερτόριο της κλασικής μουσικής, ενώ πολλοί συνθέτες έχουν γράψει μουσική ειδικά για τα μεγάλα έργα ρεπερτορίου του μπαλέτου. Σήμερα η μουσική συνοδεία έχει ανοιχτεί πολύ πέρα από το κλασικό ρεπερτόριο. Στα σύγχρονα έργα χρησιμοποιείται μια μεγάλη ποικιλία στη μουσική, πάνω στην οποία χτίζεται η χορογραφία.
Το έργο του μπαλέτου βασίζεται σε μια σύνθεση συγκεκριμένων βημάτων, τη χορογραφία, και εκτελείται από εκπαιδευμένους χορευτές και χορεύτριες με πολυετή εξάσκηση και με εκφραστικές δυνατότητες που σχετίζονται με την ηθοποιία και τη μιμητική.
10 Ταινίες με θέμα το μπαλέτο
The Red Shoes, «Τα κόκκινα παπούτσια» (1948), των Μάικλ Πάουελ και Εμερικ Πρέσμπεργκερ.
The Turning point, Η «Κρίσιμη Καμπή» (1977), σενάριο Άρθουρ Λόρεντς και σκηνοθεσία Χέρμπερτ Ρος.
White Nights, «Λευκές Νύχτες» (1985), σκηνοθεσία Τέιλορ Χάκφορντ.
Billy Eliot, «Μπίλι Έλιοτ: Γεννημένος Χορευτής» (2000), σκηνοθεσία Στίβεν Ντάλντρι.
Center Stage, «Κεντρική σκηνή» (2000), σκηνοθεσία Νίκολας Χάιτνερ.
Save the Last Dance, «Φύλαξε τον τελευταίο χορό» (2001), του Τόμας Κάρτερ.
A Time for Dancing, «Ο Χορός της ζωής» (2002), του Πήτερ Γκίλμπερτ.
Ballerina, «Μπαλαρίνα», ντοκιμαντέρ (2006), σενάριο και σκηνοθεσία Μπέρτραντ Νόρμαν. Η ταινία δείχνει αποσπάσματα από τα μαθήματα στην Ακαδημία Μπαλέτου Βαγκάνοβα, καθώς και παραστάσεις στο θέατρο Μαρίινσκι.
Black Swan, «Μαύρος Κύκνος» (2010), σκηνοθεσία Ντάρεν Αρονόφσκι και σενάριο των Μαρκ Χέιμαν, Αντρές Χέινζ και Τζον ΜακΛάφλιν.
Fisrt Position, «Πρώτη θέση» (2011) ντοκιμαντέρ, της Μπες Κάργκμαν.
Πηγή: http://www.in.gr/entertainment/cinema/news/article/?aid=1500011306
